تحقيق در مورد خون مصنوعي تحقيق در مورد خون مصنوعي

منطقه ۴،  3961024001

تحقيق براي خون مصنوعي از سال 1940 در جنگ جهاني دوم، هنگامي كه مساله‌ي انتقال خون و سختي آن در ميدان‌هاي جنگ مطرح شد، مورد بررسي قرار گرفت. در سال 1960 دكتر ليلندر كلارك به انجام آزمايش‌هايي بر روي دسته‌اي از مواد مشهور به نام پرفلوروكربن پرداخت؛ اما اين مساله يعني ساختن خون مصنوعي در سال 1980 به طور جدي و زماني كه خطر انتقال ويروس‌هاي HIV (ايدز)، هپاتيت C , B در اثر تزريق خون فردي به فرد ديگر پيش آمد، مطرح شد. در سال 1970 تركيبات پرفلوركربن‌ها (PFCS) به عنوان خون جايگزين آزمايش شدند، اين تركيبات با جايگزيني اتم‌هاي فلور به جاي اتم‌هاي هيدروژن تهيه شدند. اولين محصول اين تركيبات ماده‌اي به نام FLUOSOL - DA 20 بود، كه براي اولين بار در ژاپن ساخته شد، كه اين ماده تمايل زيادي نسبت به اكسيژن و تقريبا 20 - 10 برابر پلاسما يا آب دارد. خون جايگزين بايد در حجم وسيعي توليد شود، خاصيت آنتي‌ژني نداشته باشد، زندگي پايدار و نيمه عمر داخلي عروقي براي مدت هفته‌ها و سال‌ها را داشته باشد و همچنين در برابر بيماري‌هاي عفوني مقاومت داشته باشد. از جمله فوايد خون جايگزين مي‌توان به سازش‌پذيري عمومي،‌ غير سمي و غير بيماريزايي آن، قابليت ذخيره شدن به مدت طولاني و نيز قابليت دسترسي سريع اشاره كرد. با توجه به فوايد ذكر شده، اين خون‌هاي جايگزين (مصنوعي) از نظر تعيين سطح ايمني در حال بررسي هستند، زيرا مدت زمان كوتاهي در خون باقي مي‌مانند و سپس متابوليزه شده و قابل تزريق به بيماران نيز مي‌باشند، با اين حال استفاده از خون‌هاي جايگزين هنوز از نظر دانشمندان مورد تاييد نيست، گر چه سال‌هاي زيادي از تحقيقات در مورد توليدات اين محصولات مي‌گذرد، اما هنوز هم تلاش‌هاي زيادي در اين مورد صورت مي‌گيرد، چرا كه با توجه به كم شدن اهدا كنندگان خون و نياز به كيسه‌هاي خون، نياز به يك خون جايگزين (خون مصنوعي) بيشتر احساس مي‌شود.

آخرین عناوین